Heeeee moppie,
Ik moest de hele week al aan je denken. Ik denk trouwens sowieso meer aan je dan je denkt.
Ha.
Hee, en als ik je een smsje stuur, ontvang je dat dan? Anders ga ik me met terugwerkende kracht nog even schuldig voelen dat ik je mooie mailtje van de vorige keer niet schriftelijk beantwoord heb.
Tsja, ik leef nog. en hoe.
Ik zit middenin mijn Grote Levensvragen Ding en ik kom er maar matig uit. Het zijn allemaal van die grote kwesties. Van die Onoplosbaarheden. Het gaat alleen nog maar over Vertrouwen en Aanvaarding, over Geloof en Liefde. En ik vind het nogal wat. Voor de ongelovige pessimist is het een beetje veel van het goede. Maar het lijkt erop dat het de enige manier is.
Ik denk me iedere dag een slag in de rondte, maar dat lijkt niet te helpen. Of het is niet genoeg. Denken is maar 1 deel van je lichaam gebruiken en als je het van een afstandje bekijkt, ziet het eruit alsof je stil zit. Ik ben er dus ook maar bij gaan wandelen en morgen ga ik weer zingen. Dat moet wel helpen. Het lijkt verdomme wel een midlife crisis. Alhoewel, dan zit ik daar toch al ruim 15 jaar in, dus dat kan niet. Nee, nee, het zijn dappere stappen op zoek naar de zin van het leven. Dat doen we nog even in hoofdletters: Dappere Stappen & De Zin van het Leven. Zo, dat ziet er al veel gewichtiger uit. Maar ondertussen is het vooral een eenzaam gevecht tussen wanhoop en vertrouwen.
Man, ik ben rijp voor de Hare Krishna’s. Laat mij maar lekker in verwassen roze gewaden verheerlijkt door de Kalverstraat hossen met z’n allen. Gewoon hupsend achter de trommels en de belletjes aan en alles komt goed. Blijven hossen, jongens. En als we bij de Munt zijn aangekomen, draaien we om en hupsen we weer terug naar de Dam. Lekker duidelijk. Hare hare. Rama rama.
Maar goed.
Ik zit nu zelfs in de spirituele hoek en dat bevalt uitstekend. Ik vind yogi thee écht vies en heb ook nog steeds een hekel aan wierook, maar verder voelt het okeee. Okeeee. Sinds december ga ik naar een sprirituele mevrouw van mijn leeftijd en die kan kunstjes waar je helemaal blij van wordt. Waar ik helemaal blij van word. En dat is precies wat ik nodig hebt, dus het werkt. Hoera. Ik heb zelfs een tijdje gedacht dat ik heldervoelend ben. Leuk he? Of, nou ja, leuk… Nu denk ik dat dat misschien wel kan zijn, maar dat ik ook een beetje teveel jointjes rook. Ik vind wél dat je met blowen lekker makkelijk bij je onderbewustzijn kan en daar is op zich niks mis mee. Ik moet alleen leren dat alles wat ik verzin, concludeer of voel niet per se De Waarheid hoeft te zijn. Niet voor iedereen, bedoel ik, maar dat het wel mijn waarheid kan zijn en dat dat al goed genoeg is. Dat dat al best knap is.
En zo hou ik me lekker bezig. Ik werk bijna niet meer om het allemaal te verwerken. Reuze vermoeiend en financieel onverantwoord.
Dus, eh, nou, ja. Zo dus ongeveer een beetje.
Oh oh, verders zag ik vandaag The African Queen en dat is een film die over varen gaat. Niet alleen, hoor, het gaat ook over de liefde en muggenbeten en zo, maar er zitten wel hele goeie stukken in over wat voor mij de essentie van varen is. Dat onvoorstelbaar onvoorspelbare waar je altijd op kunt rekenen. Het constante van de verandering en daar mee om moeten gaan. Daarom is het zo therapeutisch. ha. Oh, maar ik kwam er ook achter waarom ik er tijdens de herfsttraining niks van bakte. Ik durfde niet meer. Ik geloofde niet meer dat ik het kon en ik was te slapjes om het nog te proberen (dat en het vooruitzicht op die rare knurft wiens naam we niet zullen noemen). Gelukkig maar. Dat betekent namelijk ook dat ik het nog steeds wel kan en dat ik gewoon moet blijven oefenen. Ik hoef dus niet te stoppen met leren zeilen. Hoera.
Ik heb m’n vader zelfs voorgesteld om een weekendje mee te komen Gudsekoppen. Ik bedoel… daar ga je al. En het lijkt me het allerleukst als jij dan mee aan het maten bent, of aan het proefschipperen ofzo. Is er al een lijst voor het jaar? (Ja natuurlijk Sas, het is al bijna zomer. Ik leef gevoelsmatig nog in de tweede week van januari.) Ehm, dat moet ik dus maar even opzoeken. De hemelvaart training is voorlopig nog geen optie. Daar heb ik niks aan in mijn staat van zijn. Vooral rustig aan en kleine stapjes. En ademhalen. Goed diep ademhalen. Da’s al.
Het is allemaal zo simpel, maar niet makkelijk.
Nou, dat was ‘m.
Uitgeluld.
Dikke kus met al m’n armen. Oh en weet je waar je even naar moet luisteren? Glitterprins heet de jongen en hij maakt Nederbossa. Behaaglijke muziek. Gewoon proberen.
Tsk. Ik denk er over om deze brief integraal op m’n weblog te plaatsen. Het is het eerste samenhangende en begrijpelijke verhaal in tijden over waar ik in godsnaam allemaal mee bezig ben.
Mmmm…
